PROGRAM I KONFERENCJI

dla poradni psychologiczno-pedagogicznych

„Psychoterapia jako działalność postdiagnostyczna

w poradniach psychologiczno-pedagogicznych”

 

29 maja 2017 roku

Warszawski Dom Technika NOT ul. Czackiego 3/5 , Warszawa

 

wykład „Zaburzenia emocjonalne i psychiczne w wieku rozwojowym –

leczenie dostosowane do potrzeb”

dr n. med. Krzysztof Szwajca

 

Młodość jest potwornie ciężkim przypadkiem i chyba nie ma nikogo, kto by z tego wyszedł bez powikłań.

Agnieszka Osiecka „Szpetni czterdziestoletni”

 

 

Dane oficjalne: około 20 % populacji ogólnej dzieci i młodzieży ma zaburzenia emocjonalne lub zmiany w zachowaniu spełniające kryteria diagnozy psychiatrycznej, zaś 6-7% jest z tego powodu znacząco zaburzone i nie może funkcjonować bez opieki specjalistycznej.

 

W pomocy dzieciom i młodzieży z zaburzeniami psychicznymi zasadniczą rolę odgrywa psychoterapia. Psychoterapia jest uznaną metodą leczenia o potwierdzonej skuteczności. Wielokrotnie i bezdyskusyjnie udowodniono, że tak zwana aktywna interwencja terapeutyczna jest zawsze lepsza niż placebo (placebo w terapii to zwykle wspierające, oparte na słuchaniu „zaprzyjaźnianie się”, które pacjenci/klienci mieli postrzegać jako prawdziwe postępowanie terapeutyczne).

 

W USA około 70% dzieci i młodzieży z podgrupy tych, których zaburzenia są poważne i koniecznie wymagają pomocy, dostaje ją – w postaci wyspecjalizowanej psychoterapii – rodzinnej , indywidualnej, środowiskowej (nie licząc leczenia farmakologicznego). Jak jest w Polsce? Nie wiemy, nikt tego nie zbadał… ale możemy się domyślać:

 

 W USA jest ponad 300 tys. praktykujących psychoterapeutów (319 mln populacji) 

 

W Polsce - ponad 600 praktykujących psychoterapeutów (?) albo 3 tys.(?) (38.5 mln populacji)

 

- powinno nas, psychoterapeutów być 36.000 przy zachowaniu amerykańskich proporcji

 

- nawet przy szerokich kryteriach włączenia do zawodu psychoterapeuty mamy w Polsce 12 razy mniejszą dostępność psychoterapeutów niż w USA.

 

Czyli – psychoterapia jest w Polsce dobrem rzadkim i trudno osiągalnym. Psychoterapia dzieci, młodzieży i rodzin tym bardziej.

 

Gdy dane amerykańskie ekstrapolować na polski grunt – okaże się, że około 5-6 % dzieci i młodzieży, z grupy tych którzy jej najbardziej potrzebują, dostaje adekwatną pomoc terapeutyczną (chodzi o dzieci cierpiące na poważne zaburzenia psychiczne, które znacząco i negatywnie wpływają na ich funkcjonowanie szkolne, społeczne, rodzinne, rówieśnicze - takich dzieci jest w populacji około 7% - w Polsce ponad 500 tys.) Naprawdę jest jeszcze gorzej.

 

Psychoterapia dzieci i młodzieży jest słabo obecna w systemie zdrowia (jest zbyt nisko opłacana przez NFZ), dopiero od niedawna interesują się nią miasta i system pomocy społecznej. Większość psychoterapeutów specjalizuje się w pracy z osobami dorosłymi. Większość psychoterapii w Polsce uprawiana jest w gabinetach. W gabinetach rzadko widuje się dzieci i rodziny (jeśli już, to pojawiają się pary z problemami małżeńskimi).

 

W Polsce psychoterapię trzeba sobie kupić , ewentualnie „załatwić”, „wychodzić”, wystać w wielomiesięcznej kolejce. W Polsce do psychoterapii trafia się zbyt późno. Najczęściej, kiedy jest się trzydziestoletnim pracownikiem korporacji z dużego miasta. Dzieci prawie nie mają szans. Nie ma systemu ochrony dziecka, nie ma świadomości potrzeb w tym zakresie, nie identyfikujemy dzieci, które pomocy najbardziej potrzebują. W piśmiennictwie światowym podkreśla się, że dzieci rzadko trafiają do fachowego poradnictwa – rodzice i dorośli często nie doceniają powagi dziecięcych kryzysów psychicznych, a przykładowo, tylko około 10% dzieci z PTSD otrzymuje fachową pomoc. W Polsce do psychoterapii trafia co najwyżej młodzież z bardzo nasilonymi zachowaniami problemowymi (zachowania agresywne i autoagresywne, uzależnienia od substancji psychoaktywnych, odmowa chodzenia do szkoły). Często jest już za późno na efektywną pomoc.  

 

Tymczasem najbardziej potrzebna i sensowna jest terapia małych dzieci (a właściwie ich rodzin). Im dziecko mniejsze, tym interwencja jest bardziej opłacalna. Według badań amerykańskich:

 

1 USD zainwestowany w interwencję we wczesnym dzieciństwie (0-5 rż.) przynosi od 1.80 do 17.70 USD społeczeństwu  - dzieci, które dostaną wsparcie, potem popełniają mniej przestępstw, częściej kończą licea, lepiej zarabiają jako dorośli, łatwiej im się utrzymać w pracy, mniej korzystają ze świadczeń rentowych i pomocy społecznej…

 

4.5 razy bardziej opłaca się inwestować w tzw. „populację wysokiego ryzyka” (rodziny biedne, wykluczone, z bezrobociem i alkoholem…) niż w populację „niskiego ryzyka” (wykształcone, zdrowe, miłe rodziny z klasy średniej) (Karoly i wsp., 2005)

 

Bo kiedy damy  (skuteczne) wsparcie dziecku i rodzinie będziemy mieć dorosłych, którzy rezylientni - odporni na przeciwności losu (jak stalowy pręt, który ugina się pod naciskiem, ale potem odskakuje do pierwotnego kształtu); dorosłych, którzy poradzą sobie z traumami, którzy się nie załamią…

 

Bo kiedy wyleczymy dziecko, będziemy mieć zdrowego dorosłego:

 

u 75% dorosłych z zaburzeniem psychicznym rozpoczęło się ono przed 18 rż

 

u 50% dorosłych z zaburzeniem psychicznym zaburzenie pojawiło się przed 15 rż

 

(Kim-Cohen i wsp., 2002)

 

Toteż „nieinwestowanie w interwencję w dzieciństwie jest zadziwiająco głupie” (McWhirter i wsp., 2008). W dodatku, leczenie jest tanie, chorowanie jest drogie (według danych europejskich, w przypadku zaburzeń dzieci i młodzieży, bezpośrednie koszty medyczne stanowią 12% całkowitych kosztów związanych z ich zaburzeniami psychicznymi). Psychoterapia bezpośrednio wpływa na jakość życia i zdrowie człowieka (także fizyczne). Psychoterapia jest więc potrzebna. Zapotrzebowanie na psychoterapię wzrasta we wszystkich krajach wysokorozwiniętych.

 

Czy w Polsce także? Psychoterapia w Polsce musi się rozwinąć. Mamy samochody jak w Europie, mieszkania, zarobki i kardiochirurgię – prawie jak w Europie  – tylko nie mamy psychoterapii (!) Problem jest organizacyjny, ale także światopoglądowy. I oczywiście, merytoryczny. Aktualnym bowiem pozostaje zawsze pytanie:

 

 „Jaka terapia, przez kogo prowadzona, jest najbardziej skuteczna dla tej osoby z tym specyficznym problemem, oraz w jakich okolicznościach?” (G Paul, 1967)

 

 

 

wykład „Podobieństwa i różnice w pracy psychologa i psychologa-

 

                                        psychoterapeuty na podstawie ustawy o zawodzie

 

                                        psychologa i projektu ustawy o zawodzie psychoterapeuty”

 

 

 

                                        mgr Iwona Kozłowska - Piwowarczyk

 

 

 

Celem wystąpienia jest refleksja nad podobieństwami i różnicami w definiowaniu umiejętności psychologa i psychoterapeuty.

 

Zawód psychologa i psychoterapeuty to dwa stosunkowo nowe zawody, których definiowanie rozpoczęło się w prawodawstwie polskim dopiero na  początku XXI wieku trudno więc dziwić się, że jest jeszcze tak wiele niejasności i niespójności.

 

Ustawa o zawodzie psychologa z dnia 8 czerwca 2001 roku weszła w życie dopiero 2006 i ciągle jest jeszcze wiele trudności ze sformułowaniem przepisów wykonawczych. To, co jednak będzie przydatne w naszych obradach to definicja zawodu psychologa zamieszczona w tej ustawie.

 

 

 

I. Ustawa z dnia 8 czerwca 2001 r. o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów ( Dz. U. z 2001 r. Nr 73 poz. 763)

 

„Art. 4. 1

 

Wykonywanie zawodu psychologa polega na świadczeniu usług psychologicznych, a w szczególności na:

 

  1)  diagnozie psychologicznej,

 

  2)  opiniowaniu,

 

  3)  orzekaniu, o ile przepisy odrębne tak stanowią,

 

  4)  psychoterapii,

 

  5)  udzielaniu pomocy psychologicznej.

 

2. Za wykonywanie zawodu psychologa uważa się także prowadzenie przez psychologa badań naukowych w dziedzinie psychologii lub działalność dydaktyczną w tym zakresie.

 

3. Usługi psychologiczne świadczyć można na rzecz: osób fizycznych, osób prawnych, a także jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej.

 

4. Minister właściwy do spraw zdrowia, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Psychologów, określi, w drodze rozporządzenia, standardy stosowania psychoterapii przez psychologów wobec osób z chorobami i problemami zdrowotnymi określonymi w obowiązującej Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych ogłaszanej przez Światową Organizację Zdrowia (WHO)”

 

W ustawie o zawodzie psychologa pojawia się  sformułowanie, że wykonywanie tego zawodu polega między innymi na prowadzeniu psychoterapii. Zapis ten stał się zaczynem do dyskusji środowiskowych, które doprowadziły także do pojawienia się projektu ustawy o zawodzie psychoterapeuty w którym czytamy:

 

II.  Projekt ustawy o zawodzie  psychoterapeuty  z dnia 7 .10. 2011 r.

 

Art. 2.

 

Zawód psychoterapeuty polega na wykonywaniu psychoterapii, czyli celowego, planowanego oddziaływania psychologicznego, zmierzającego do złagodzenia lub usunięcia objawów zaburzenia  lub poprawy funkcjonowania  psychicznego i społecznego, wspierającego dążenia jednostki lub rodziny do zdrowia i rozwoju.

 

Art.. 17

 

    W ramach wykonywania psychoterapii wykonuje się następujące czynności zawodowe:

 

1)      Diagnoza stanu psychicznego,

 

2)      Diagnoza nozologiczna,

 

3)      Diagnoza psychoterapeutyczna,

 

4)      Prowadzenie psychoterapii indywidualnej,

 

5)      Prowadzenie psychoterapii grupowej,

 

6)      Prowadzenie terapii rodzinnej, terapii małżeńskiej, terapii par  i innych metod psychoterapii dostosowanych do specyfiki problemów  i zaburzeń pacjenta,

 

      7) Monitorowanie procesu terapeutycznego i efektów psychoterapii,

 

      8) Komunikowanie się z pacjentem i jego rodziną,

 

      9) Prowadzenie dokumentacji,

 

     10) Prowadzenie edukacji zdrowotnej w zakresie  zdrowia psychicznego,

 

     11) Udzielenie porad psychoterapeutycznych,

 

     12) Prowadzenie konsultacji psychoterapeutycznych,

 

     13) Prowadzenie działań profilaktycznych w zakresie zdrowia psychicznego,

 

     14) Przygotowanie opinii, orzeczeń, zaświadczeń dla instytucji i  przedstawicieli współdziałających zawodów,

 

     15) Doskonalenie i aktualizowanie swojej wiedzy i umiejętności,

 

     16) Współpraca z przedstawicielami innych zawodów w szczególności   zawodów medycznych.

 

Zarysowuje się więc w tych dwóch regulacjach jednej ustanowionej, drugiej w projekcie, relacja pomiędzy tymi dwoma zawodami (lub umiejętnościami?)

 

III. Regulacje Ministra Zdrowia

 

Ponieważ uprawianie psychoterapii jest faktem społecznym, mimo braku ustawy o zawodzie psychoterapeuty znajduje ona (psychoterapia) zastosowanie, a psychoterapeuci znajdują zatrudnienie w różnych instytucjach społecznych. Powstały szczegółowe regulacje dotyczące niezbędnych kompetencji obowiązujące w strukturach Narodowego Funduszu Zdrowia. Minister Zdrowia uznał, że jest to odrębna umiejętność i zdefiniował podstawy przygotowania do jej prowadzenia w odrębnym rozporządzeniu.

 

rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 6 listopada 2013 w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień (Dz.U z dn. 27 lutego 2013 roku poz.1386)

 

 

 

W rozporządzeniu tym znajdujemy definicję świadczenia terapeutycznego:

 

„3/ świadczenia terapeutyczne – działania służące korekcie zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania oraz usuwaniu przyczyn i objawów tych zaburzeń, obejmujące w szczególności profilaktykę, diagnostykę, leczenie, pielęgnację i rehabilitację;”

 

 

 

oraz opis kwalifikacji osoby, która jest uprawniona i przygotowana do prowadzenia:

 

 

 

„3) psycholog albo osoba, która spełnia łącznie następujące warunki:

 

a) posiada dyplom lekarza lub magistra: psychologii, pielęgniarstwa, pedagogiki, resocjalizacji albo spełnia warunki określone w art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów (Dz. U. Nr 73, poz. 763, z późn. zm.),

 

b) ukończyła podyplomowe szkolenie w zakresie oddziaływań psychoterapeutycznych mających zastosowanie w leczeniu zaburzeń zdrowia, prowadzone metodą naukowo potwierdzonej skuteczności, w szczególności metodą terapii psychodynamicznej, poznawczo–behawioralnej lub systemowej, w wymiarze co najmniej 1200 godzin albo przed 2007 r. ukończyła podyplomowe szkolenie w zakresie oddziaływań psychoterapeutycznych mających zastosowanie w leczeniu zaburzeń zdrowia w wymiarze czasu określonym w programie tego szkolenia,

 

c) posiada zaświadczenie, zwane dalej „certyfikatem psychoterapeuty”, poświadczające odbycie szkolenia wymienionego w lit. b, zakończonego egzaminem przeprowadzonym przez komisję zewnętrzną wobec podmiotu kształcącego, w skład której nie wchodzą przedstawiciele podmiotu kształcącego, w szczególności powołaną przez stowarzyszenia wydające certyfikaty psychoterapeuty– zwana dalej „osobą prowadzącą psychoterapię”,

 

lub osoba, o której mowa w lit. a, posiadająca status osoby uczestniczącej co najmniej dwa lata w podyplomowym szkoleniu, o którym mowa w lit. b, oraz posiadająca zaświadczenie wydane przez podmiot prowadzący kształcenie oraz pracująca pod nadzorem osoby posiadającej certyfikat psychoterapeuty, zwana dalej „osobą ubiegającą się o otrzymanie certyfikatu psychoterapeuty”– równoważnik 1 etatu przeliczeniowego na 40 łóżek”

 

 

 

IV. Regulacje Polskiego Towarzystwa Psychologicznego www.ptp.org.pl

 

 

 

Warunki formalne i procedury uzyskiwania oraz odnawiania ważności certyfikatów psychoterapeuty i superwizora psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychologicznego

uchwała Zarządu Głównego PTP z dnia 18 listopada 2009 r. ze zmianami uchwalonymi przez Zarząd Główny w dniu 6 czerwca 2012 r. oraz 20 listopada 2013 r. (tekst ujednolicony)  

 

 

 

Warunki uzyskania certyfikatu psychoterapeuty 

 

O uzyskanie certyfikatu psychoterapeuty mogą ubiegać się kandydaci, którzy udokumentują spełnienie łącznie następujących warunków:

 

  1. posiadanie wykształcenia wyższego w stopniu magistra, przy czym osoby o wykształceniu innym niż psychologiczne powinny przed przystąpieniem do procedury zdać egzamin z psychologii klinicznej przed podkomisją powołaną przez Komisję Certyfikatów Psychoterapeutycznych.
  2. 5 lat samodzielnej pracy psychoterapeutycznej w wymiarze nie mniejszym niż 10 godzin tygodniowo; w tym co najmniej 300 godzin praktyki prowadzonej pod superwizją;
  3. 1250 godzin szkolenia teoretycznego i praktycznego w zakresie psychoterapii, w tym:
    • co najmniej 150 godzin superwizji, w tym co najmniej 30 godzin procesu indywidualnego u jednego superwizora
    • staż kliniczny umożliwiający kontakt z pacjentami o różnej diagnozie – minimum 300 godzin, z czego co najmniej 150 godzin odbytych na oddziałach ogólnopsychiatrycznych stacjonarnych lub dziennych, pozostała część w innej placówce prowadzącej psychoterapię, pod warunkiem, że jest tam zatrudniony co najmniej jeden certyfikowany psychoterapeuta PTPsychologicznego lub PTPsychiatrycznego”.
    • psychoterapia własna lub inne doświadczenie rozwojowe spójne z wyuczonym i stosowanym podejściem, gwarantujące, że kandydat będzie świadom swojego osobistego wkładu w proces psychoterapii i będzie mógł ten wkład kontrolować - co najmniej 250 godzin, w tym co najmniej 60 godzin psychoterapii indywidualnej lub co najmniej 100 godzin psychoterapii grupowej stanowiącej w obu przypadkach jeden proces terapeutyczny; w relacji z tą samą osobą, certyfikowaną przez Polskie Towarzystwo Psychologiczne lub Psychiatryczne (albo inne uznane towarzystwo zrzeszające profesjonalnych psychoterapeutów) lub też psychoterapeutę zaakceptowanego przez ośrodek szkolący. Osoba ta, ze względu na znaczenie relacji terapeutycznej, nie może pełnić wobec kandydata w trakcie całego szkolenia innych ról, np. osoby szkolącej (z wyłączeniem roli wykładowcy), superwizora, egzaminatora

 

            .

 

W celu uzyskania certyfikatu psychoterapeuty niezbędne jest dodatkowo przedstawienie następujących dokumentów:

 

  1. pisemnej aktualnej rekomendacji dwóch superwizorów, którzy  potwierdzają wiedzę teoretyczną, doświadczenie zawodowe i cechy osobowościowe kandydata pozwalające na wzięcie odpowiedzialności za samodzielne prowadzenie procesu psychoterapii. Komisja będzie brała pod uwagę oświadczenia superwizorów psychoterapii certyfikowanych przez Polskie Towarzystwo Psychologiczne. Jeden z superwizorów może być superwizorem Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego lub w uzasadnionych przypadkach,  superwizorem innego towarzystwa zrzeszającego profesjonalnych psychoterapeutów  Poręczenie powinno zawierać informację o tym kiedy, w jakim wymiarze czasowym i w jakiej formie (indywidualna/grupowa) superwizja była prowadzona.
  2. podpisanej deklaracji profesjonalnej odpowiedzialności psychoterapeuty,
  3. opisu dwóch przypadków prowadzonej psychoterapii indywidualnej, grupowej lub rodzinnej, które kandydat przedstawia jako przykład udanego i nieudanego procesu psychoterapii, przeprowadzonej po ukończeniu szkolenia wymaganego do uzyskania certyfikatu. Opisy winny dotyczyć bieżącej pracy kandydata (procesów terapii zakończonej nie dawniej niż dwa lata przed przedstawieniem Komisji) i zawierać diagnozę kliniczną, warunki kontraktu, opis faz procesu psychoterapii, podsumowanie i ocenę skuteczności. Można załączyć zapis przykładowej sesji,
  4. kserokopii dokumentu poświadczającego dokonanie opłaty certyfikacyjnej w wysokości 0,45 średniej pensji krajowej; aktualna wysokość kwoty podana jest poniżej,
  5. aktualnego zaświadczenia o przynależności do Polskiego Towarzystwa Psychologicznego i potwierdzenia bieżącego opłacenia składek
  6. aktualnego zaświadczenia o przynależności do Sekcji Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychologicznego i potwierdzenia bieżącego opłacenia składek w Sekcji

 

 

 

Tak więc regulacje Ministra Zdrowia i Polskiego Towarzystwa Psychologicznego, a także Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, które są bardzo podobne do regulacji PTPsycholgicznego  dosyć jednoznacznie stwierdzają, że psychoterapię, czy określając terminem  skrótowym, terapię, może prowadzić osoba, która oprócz studiów  magisterskich odbyła 1250 godzin (lub 1200 godzin wg NFZ) specjalistycznego szkolenia, lub jest co najmniej po II roku takiego szkolenia i pracuje terapeutycznie pod superwizją, albo posiada certyfikat psychoterapeuty, co oznacza uwieńczenie szkolenia egzaminem certyfikacyjnym.

 

 

 

V. Regulacje Ministerstwa Edukacji Narodowej:

 

Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 1 lutego 2013 r.  w sprawie szczegółowych zasad działania publicznych poradni psychologiczno-pedagogicznych  w tym publicznych poradniach specjalistycznych (Dz.U. z dnia 13 lutego 2013 poz.199) zawiera opis zadań realizowanych w poradni, te, które dotyczą psychoterapii (terapii) opisane są w paragrafie 8.1

 

„ 8.1 Pomoc psychologiczno-pedagogiczna udzielana dzieciom i młodzieży oraz rodzicom polega w szczególności na:

 

 1/ prowadzeniu terapii dzieci i młodzieży oraz ich rodzin,

 

         (……)

 

2. Pomoc o której mowa w ust. 1 jest udzielana w szczególności w formie

 

  1) indywidualnych lub  grupowych zajęć  terapeutycznych dla dzieci i młodzieży

 

  2) terapii rodziny

 

  3) grup wsparcia

 

  4) interwencji kryzysowej”

 

Tymczasem wymagania dotyczące kwalifikacji do zajmowania stanowiska nauczyciela-psychologa i nauczyciela-pedagoga w poradniach psychologiczno-pedagogicznych opisane są bardzo ogólnie w

 

 

 

rozporządzeniu  Ministra  Edukacji Narodowej z dnia 12 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli niemających  wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli

 

 

 

„2. 1. Kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela w zakładach kształcenia nauczycieli, placówkach doskonalenia nauczycieli, poradniach psychologiczno-pedagogicznych, w tym poradniach specjalistycznych, bibliotekach pedagogicznych, kolegiach pracowników służb społecznych, liceach ogólnokształcących, liceach profilowanych, technikach, uzupełniających liceach ogólnokształcących, technikach uzupełniających i szkołach policealnych, z zastrzeżeniem §11 ust.1 i2, § 12–14, 16–22 i 24, posiada osoba, która ukończyła:

 

1)studia magisterskie na kierunku (specjalności) zgodnym z nauczanym przedmiotem lub prowadzonymi zajęciami oraz posiada przygotowanie pedagogiczne lub

 

 

 

2)studia magisterskie na kierunku, którego zakres określony w standardzie kształcenia dla tego kierunku studiów w grupie treści podstawowych i kierunkowych obejmuje treści nauczanego przedmiotu lub prowadzonych zajęć, oraz posiada przygotowanie pedagogiczne, lub

 

3)studia magisterskie na kierunku (specjalności) innym niż wymieniony w pkt 1 i 2 i studia podyplomowe w zakresie nauczanego przedmiotu lub prowadzonych zajęć oraz posiada przygotowanie pedagogiczne”.

 

 

 

 i podobnie ogólnie w

 

Projekcie rozporządzenia MEN w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli  z dnia 9.02.2017

 

„3.1. Kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela w palcówkach doskonalenia nauczycieli, poradniach psychologiczno-pedagogicznych, w tym poradniach specjalistycznych, bibliotekach pedagogicznych, kolegiach pracowników służb społecznych, szkołach policealnych, liceach ogólnokształcących, technikach, branżowych szkołach II stopnia, zasadniczych szkołach zawodowych, branżowych szkołach I stopnia, gimnazjach, placówkach oświatowo-wychowawczych oraz placówkach zapewniających opiekę i wychowanie uczniom w okresie pobierania nauki poza miejscem stałego miejsca zamieszkania z zastrzeżeniem par. 13-15 posiada osoba, która ukończyła:

 

1) studia magisterskie na kierunku (specjalności) zgodnym z nauczanym przedmiotem lub prowadzonymi zajęciami oraz posiada przygotowanie pedagogiczne lub

 

2) studia magisterskie na kierunku, którego efekty kształcenia, których mowa w przepisach wydanych na postawie art. 9c ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. –Prawo o szkolnictwie wyższym, w zakresie wiedzy i umiejętności obejmują treść nauczanego przedmiotu lub prowadzonych zajęć oraz posiada przygotowanie pedagogiczne, lub

 

3) studia magisterskie na kierunku (specjalności) innym niż wymieniony w pkt. 1 i 2 i studia podyplomowe w zakresie nauczanego przedmiotu lub prowadzonych zajęć oraz posiada przygotowanie pedagogiczne”

 

 

 

Jednocześnie jak wynika z badania przeprowadzonego  w poradniach psychologiczno-pedagogicznych w 2015 roku opisanych w artykule

 

Psychoterapia w poradniach psychologiczno-pedagogicznych. Możliwości i zakres stosowania” w Kwartalnik „Psychoterapia” nr 4 (175) 2015

 

http://www.psychoterapiaptp.pl/uploads/PT_4_2015/77Piasecka_Psychoterapia_4_2015.pdf

 

psychoterapia jest z powodzeniem prowadzona w tej strukturze systemu oświaty i wydaje się bezcenna jako forma wczesnej profilaktyki i leczenia/korygowania  zaburzeń rozwoju emocjonalnego, społecznego  i poznawczego dzieci i młodzieży. Ten wczesny okres rozwojowy, jak żaden inny, pozwala także na równoległą pracę nad dobrostanem psychicznym rodziców dzieci zgłaszanych do poradni z różnymi trudnościami relacyjnymi, emocjonalnymi  i poznawczymi.

 

Członkinie Zarządu Sekcji Psychoterapii PTP odwołując się do własnych doświadczeń i długoletniej pracy w specjalistycznej poradni psychologiczno-pedagogicznej oraz doświadczeń własnych z prowadzenia superwizji w PPP zapraszają do dyskusji nad potrzebą sformułowania standardów pracy psychoterapeutycznej i opisem kwalifikacji niezbędnych do prowadzenia psychoterapii jako niezwykle użytecznej działalności postdiagnostycznej w  poradniach psychologiczno - pedagogicznych. Może warto przy okazji przypomnieć, że temat jest nie całkiem nowy, ponieważ do reformy oświaty w 2000 roku,  kiedy to wprowadzone zostały  stopnie awansu zawodowego, w poradniach psychologiczno-pedagogicznych funkcjonowały stopnie specjalizacji zawodowej  I i II w zakresie pomocy psychologiczno-pedagogicznej dzieciom i młodzieży.

 

Na zakończenie proponuję przyjrzeć się podobieństwom i różnicom  w zadaniach i umiejętnościach oczekiwanych od psychologa i psychoterapeuty.

 

 

 

PSYCHOLOG

PSYCHOTERAPEUTA

Diagnozowanie

Opiniowanie

Orzekanie

Porady psychologiczne

 

Nabycie specjalistycznej wiedzy:

Psycholog kliniczny

Psycholog sądowy

Psycholog reklamy

Psycholog zdrowia

Psycholog sportu

Psycholog dzieci i młodzieży

Diagnozowanie

Opiniowanie

Orzekanie – rzadko

1.Nabycie szerokiej wiedzy teoretycznej o występujących  dysfunkcjach  ludzkiej psychiki

( 4 –letni kurs psychoterapii)

2.Nabycie umiejętności wprowadzania ZMIANY W FUNKCJONOWANIU PSYCHIKI

W CELU:

a/redukcji  subiektywnie odczuwanego cierpienia,

b/ lepszej adaptacji jednostki do środowiska – zmiana obserwowana 

w zachowaniu, brak „objawów”

 

 

 

 

 

wykład „Znaczenie prowadzenia superwizji w poradniach

 

    psychologiczno-pedagogicznych”

 

                                      mgr Maria Marquardt

 

 

 

 

 

Chciałam się z państwem podzielić kilkoma refleksjami wynikającymi z mojej wieloletniej pracy w poradni psychologiczno-pedagogicznej  oraz z pracy superwizora.
Poradnie są miejscem gdzie w pierwszym rzędzie trafiają rodzice z dziećmi zaniepokojeni problemami szkolnymi. Najczęściej zgłoszenia dotyczą trudności szkolnych . Jest to pojęcie bardzo szerokie. Rodzice zgłaszają kłopoty w nauce, pogarszające się wyniki ,stres szkolny, niepokój, trudne  zachowania. Zgłoszeniu często towarzyszy napięcie i niepokój rodziców, czasami poczucie bezradności i wynikającej stąd irytacji. 
Od właściwego rozpoznania i dokładnej diagnozy zależy dalszy tryb postępowania wobec dziecka. To co dla rodziców może być złym zachowaniem brakiem dyscypliny, posłuszeństwa bądź lenistwem często jest diagnozowane i rozpoznawane jako konkretne zaburzenie.
Dobra diagnoza to początek działania. Rodzice oczekują bardzo konkretnych form pomocy. Czasami po prostu chcieliby, żeby ktoś naprawił ich dziecko. Są zmęczeni i zniecierpliwieni  brakiem pozytywnych efektów swoich dziaiłań.
Zdarza się, że reagują na trudności dziecka surowymi karami, zniecierpliwieniem. Takie reakcje nasilają i pogłębiają trudności dziecka.
Diagnoza wyjaśnia przyczyny problemów​ dziecka Rodzice  doświadczają ulgi. Przestają się czuć winni kłopotów swojego dziecka. Pozostaje pytanie : Jak mu pomóc?
Kiedy okazuje się, że nieśmiałość dziecka to mutyzm, a niekonwencjonalne zachowanie to zachowanie ze spektrum autyzmu , ADHD lub zaburzenia zachowania - potrzebna jest psychoterapia. 
Poradnie psychologiczno-pedagogiczne są najlepszym miejscem na rozpoczęcie psychoterapii bo:
1. W wielu poradniach pracują bardzo dobrze wyszkoleni  specjaliści, 
2. Dla rodzin które i tak czuję się zakłopotane trudnościami swojego dziecka  łatwiejsze jest skorzystanie z pomocy poradni psychologiczno-pedagogicznej niż szukanie w jej w poradni zdrowia psychicznego.
3. Dzięki szerokiej formule swojego działania poradnia psychologiczno-pedagogiczna może podejmować wczesne interwencje zapobiegające rozwojowi poważnych zaburzeń.
4. NFZ oferuje opiekę psychiatryczną, świadczenia psychiatryczne dla dzieci i młodzieży oraz leczenie uzależnień.W ofercie NFZ np. . w Katowicach nie występuje słowo psychoterapia.
Pomoc przychodzi moim zdaniem  późno. Może zamiast podłączania pacjentek  z anoreksją do sondy można by im pomóc wcześniej przez stosowanie psychoterapii kiedy tylko pojawiają się pierwsze objawy?
W wielu poradniach psychologiczno-pedagogicznych mimo braku wspierających uregulowań prawnych taka pomoc jest świadczona. Na szczególne uznanie zasługują placówki, które podejmując się psychoterapii prowadzą ją zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie standardami. 
Wg kodeksu etycznego psychoterapeuty Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego(Zasady 1.2, 1.5, 1.6)
Psychoterapeuta może podejmować terapię tylko w zakresie w którym posiada kompetencje uzyskane w procesie szkolenia i doświadczenia klinicznego. Psychoterapeuta jest zobowiązany podnosić swoje umiejętności oraz regularnie korzystać z superwizji.
Podobne wymogi są stawiane przed psychologami w kodeksie etycznym Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. 
(Punkt 4)- obowiązkiem psychologa jest stały rozwój zawodowy i dążenie do stałego rozwoju osobistego. Kwalifikacje psychologa powinny odzwierciedlać aktualny poziom wiedzy i technik psychologicznych. 
( Punkt 28)- psychoterapeuta jest świadomy niebezpieczeństwa wynikających z jego możliwości wpływania na innych ludzi w związku z czym podaje się superwizji lub konsultacji.
Dynamiczny rozwój psychoterapii w ostatnich latach spowodował rozwój superwizji. Psychoterapia i superwizja stanowią nierozłączne elementy procesu leczenia. Superwizja jest procesem rozwoju zawodowego, wzbogacaniem własnych umiejętności, które służą dobru klienta (M. C. Gilbert, K. Evans 2004). W superwizji  aktywnie uczestniczą co najmniej 2 osoby- superwizor i superwizant. Każdy z uczestników ma specyficzne zadania.   Do zadań superwizora należy: 

 

 

stymulowanie integracji i rozwoju osobistego terapeuty,

wspieranie terapeuty  w  rozwoju wiedzy i umiejętności terapeutycznych,

monitorowanie pracy terapeutycznej zgodnie z zasadami etyki,

  badanie relacji terapeutycznej. 

 

 

          Do zadań superwizanta należy: 

 

wnikliwa refleksja,

rzetelne przedstawienie procesu terapii,

systematyczne pogłębianie wiedzy o psychoterapii. 

 

Podstawą psychoterapii jest relacja terapeutyczna. Relacja pomiędzy Pacjentem  i psychoterapeutą jest doceniana przez wszystkie podejścia psychoterapeutyczne (Cz. Czabała 1997). Zatem wydaje się możliwe powadzenie superwizji w zintegrowanym relacyjnym modelu. Plusem takiego podejścia jest  możliwość pracy z psychoterapeutami z różnych szkół.   Emocjonalne doświadczenie superwizora  w relacji z superwizowanym pozwala postawić hipotezy na temat relacji superwizowanego z Pacjentem, ponieważ procesy zachodzące w relacji pomiędzy Pacjentem a terapeutą często odzwierciedlają się w relacji terapeuty z superwizorem. Seatenrles (1955) określa to zjawisko mianem „procesu odzwierciedlenia”. Superwizowany może  mieć trudność w uwolnieniu się od projekcji Pacjenta ze względu na to, że nie jest  świadomy tego faktu.

W procesie superwizji  superwizowany i superwizor analizują przedstawiony materiał  z terapii i dokonują najlepszych z możliwych wyborów dotyczących strategii pracy, decyzji etycznych. Ważne jest, aby superwizor wykazał empatię i zrozumienie  dla potrzeb superwizowanego.  Istotne pytanie jakie stawia sobie superwizor to - jak terapeuta rozumie  świat Pacjenta. To właśnie dobre zrozumienie Pacjenta  jest podstawą  wypracowania warsztatowych pomysłów w pracy z Pacjentem. Tworzenie bezpiecznego forum do szukania lepszego zrozumienia prowadzonej terapii  pozwala na pogłębianie umiejętności psychoterapeuty.

Wspólnie wypracowana decyzja jest podstawą do dalszej pracy. Na ile wnioski z superwizji zostaną zrealizowane zależy od terapeuty. Jeśli terapeuta jest przekonany o słuszności wypracowanego stanowiska wprowadza je chętnie. Przekonanie terapeuty wpływa na skuteczność prowadzonych interwencji. W sytuacji gdy terapeuta nie jest przekonany do wprowadzenia ustaleń superwizyjnych korzystne jest jeśli się wstrzyma z ich realizacją .

Problemem w pracy superwizora  to problem destrukcyjnych lub nieprofesjonalnych zachowań psychoterapeuty. Na szczęście są to sytuacje bardzo rzadkie.  Z całą pewnością  długi proces kształcenia terapeutów, wymóg  odbycia terapii własnej pozwala   w znacznym stopniu wyeliminować takie zachowania. W sytuacji gdy jednak takie zachowanie  ma miejsce  superwizor ma za zadanie ocenić przyczyny destrukcyjnych zachowań i zdolności do wykonywania obowiązków zawodowych. W analizie przyczyn  należy uwzględnić zarówno problemy wynikające z małego profesjonalizmu jak i zachowania wynikające z nawykowych wzorców reakcji na stres,  z cech osobowości, zaburzeń osobowości, zaburzeń nastroju, nadużywania alkoholu lub narkotyków. Czynników może być wiele. Poza czynnikami utrudniającymi  dobre wykonywanie zawodu  ważna jest też obecność cech  potrzebnych do jego wykonywania takich jak: inteligencja, pamięć, zdolność do sprawnego działania, wytrwałość, konsekwencja, rzetelność, odporność na stres, empatia, zdolność do mentalizacji. (G. O. Gabbard 2013). W tak trudnych analizach i  decyzjach ważne jest zachowanie obiektywizmu, Temu  służy superwizja .

 Poradnie Psychologiczno -Pedagogiczne wspierają rozwój młodego pokolenia i są odpowiedzialne za zdiagnozwanie i poprowadzenie ku zdrowiu setek uczniów. Pełniący tak ważne zdania psychoterapeuci potrzebują pomocy superwizora aby:

1.Dobrze rozpoznawać istotę problemu zgłaszających się klientów

2. Najszybciej jak to możliwe podejmować leczące interwencje

2.Udzielać profesjonalnej pomocy ( psychoterapii)

3.Pomagać zdrowieć Klientom

4.Zpobiegać nawrotom

5.Dbać aby Psychoterapia była prowadzona  efektywnie i etycznie.

 

 

 

dyskusja panelowa

 

„ Zakres i rodzaje działalności postdiagnostycznej w poradni

 

psychologiczno-pedagogicznej- potrzeby i możliwości sformułowania standardów”

 

Udział wzięli:

 

dr n. med. Krzysztof Szwajca, Joanna Dąbrowska – Pastwa -dyrektor specjalistycznej PPP w Białymstoku, Agnieszka Skołyszewska – dyrektor specjalistycznej PPP w Tarnowie,

 

Irena Świerczyńska –dyrektor PPP w Chorzowie,

 

Izabella Lutze przedstawicielka Ośrodka Rozwoju Edukacji,

 

Joanna Wilewska i Elżbieta Neroj-  przedstawicielki Ministerstwa Edukacji Narodowej

 

prowadzenie: dr Bogusława Piasecka

 

 

 

Odbyła się również wspólna dyskusja w dużej grupie:

 

„Z doświadczeń uczestników konferencji: psychoterapia indywidualna dzieci i młodzieży, terapia rodzin, terapia grupowa jako formy profilaktyki i wsparcia rozwoju emocjonalnego w okresie rozwojowym”

 

 

 

 

 

Zestawienie jakościowe i statystyczne kontekstu rodzinnego i społecznego symptomatologii wśród dzieci i młodzieży

 

      dr Bogusława Piasecka

 

Pojawienie się nowych lub nasilenie już istniejących niekorzystnych dla rozwoju dzieci zdarzeń w codzienności powoduje zmiany w sferach życia intrapsychicznego i relacyjnego. Zmiany te  generują  koszty emocjonalne, ponoszone przez wszystkich uczestników tych zdarzeń.  Koszty emocjonalne skutkują naruszeniem dobrostanu psychicznego a w konsekwencji ujawnieniem się  symptomatologii na poziomach: indywidualnym rodzinnym i społecznym. Wystąpienie objawów u dzieci jest powodem szukania pomocy psychologicznej przez rodziców, a najbliższym miejscem i najbardziej dostępnym są poradnie psychologiczno-pedagogiczne.

 

Sytuacje rodzinne zwiększające ryzyko wystąpienia symptomów u dzieci i młodzieży:

 

·         rozstanie rodziców (rozwód, separacja)

 

·         rodziny rekonstruowane

 

·         rodziny niekompletne, zdekompletowane

 

·          małżeństwa mieszane (różnice kulturowe)

 

·         rodzin adopcyjne,  rodzicielstwo zastępcze

 

Sytuacje rodzinne i społeczne wywołujące objawy:

 

·         porzucenie, opuszczenie przez rodziców

 

·         uzależnienie w rodzinie

 

·         przemoc rówieśnicza

 

·         nadmierna stymulacja bodźcowa

 

·         odrzucenie przez grupę

 

Najczęstsze objawy:

 

·         trudności w funkcjonowaniu poznawczym

 

·         niepowodzenia w nauce

 

·         unikanie szkoły

 

·         samookaleczenia

 

·         depresja dziecięca i młodzieńcza

 

·         próby samobójcze

 

·         stosowanie leków i środków psychoaktywnych

 

·         zachowania destrukcyjne, aspołeczne, antyspołeczne

 

Poniżej zamieszczone dane statystyczne ilustrujące nasilenie niektórych zjawisk i symptomów.

 

 

 

Tab. 1. Małżeństwa zawarte i rozwody w Polsce (dane GUS)

 

lata

2014

2015

2016

Małżeństwa zawarte (w tys.)

188.5

188.8

193.5

Rozwody (w tys.)

65.8

67.3

63.5

 

 

 

 Największy wzrost rozwodów datuje się na rok 2015. Nie wszystkie pary, które rozwiodły się miały dzieci.

 

Poniższa tabela ilustruje liczbę dzieci, których rodzice się rozwiedli.

 

Tab.2. Liczba dzieci z małżeństw rozwiązanych przez rozwód w Polsce (dane Unicef)

 

lata

2012

2013

2014

Liczba dzieci (w tys.)

54.026

55.180

55.006

 

 

 

Poniższa tabela ilustruje liczbę dzieci korzystających z pomocy poradni psychologiczno-pedagogicznych., u których diagnozuje się niektóre zaburzenia.

 

Tab. 3. Dzieci korzystające z pomocy w poradniach psychologiczno-pedagogicznych (dane SIO).

 

Rodzaj zaburzenia

Lata

Niedostosowanie i zagrożenie niedostosowaniem społecznym

Zaburzenia zachowania  i inne zaburzenia psychiczne

2015

12.926

226

2016

13.525

208

 

Poniższe tabele zawierają dane na temat samobójstw wśród dzieci i młodzieży

 

 Tab.4. Zamachy samobójcze zakończone śmiercią ( dane KGP)

 

rok Polska

Grupa wiekowa 7-12

Grupa wiekowa 12-18

Grupa wiekowa

19-24

2013

4

144

454

2014

3

124

521

2015

5

114

436

 

Tab. 5. Zamachy samobójcze (dane: KGP)

 

Rok  Polska

Grupa wiekowa 7-12

Grupa wiekowa 12-18

Grupa wiekowa

19-24

2013

9

348

772

2014

14

428

1172

2015

12

469

1080

 

 

 

Tab. 6. Dane dotyczą przestępstw popełnionych na terenie szkół podstawowych i gimnazjum (dane:KGP)

 

lata 

2009

2010

2011

2012

Uszczerbek na zdrowiu

2 208

2 953

2 613

1 894

Udział w bójce lub pobiciu

1 021

1 307

1 503

1 533

Zgwałcenie

26

20

14

74

Kradzież cudzej rzeczy

2 639

2 778

2 664

2 793

Włamania

650

815

785

644

Przestępstwa rozbójnicze

3 918

6 221

7 577

7 024

Przestępstwa narkotykowe

433

520

669

800

Przestępstwa przeciwko funkcjonariuszowi publicznemu

2 223

2 810

2 342

2 329

- w tym naruszenie nietykalności cielesnej

212

276

246

254

Łącznie (także inne przestępstwa, nie wymienione wyżej)

21 040

26 197

28 019

24 794

 

 

 

Ważne linki:

 

http://www.statystyka.policja.pl/

 

http://zobaczjestem.pl/samobojstwa-u-mlodziezy-liczbach/

 

https://www.unicef.pl/Co-robimy/Publikacje/Dzieci-w-Polsce

 

http://dzieciwpolsce.pl/?gclid=CJK7ireF79MCFQaJsgod7hINoQ

 

https://www.ore.edu.pl/materialy-do-pobrania

 

https://cie.men.gov.pl/sio-strona-glowna/dane-statystyczne/niepelnosprawnosci-dane-statystyczne/

 

 

 

PODSUMOWANIE - WYNIKI ANKIETY PRZEPROWADZONEJ WŚRÓD UCZESTNIKÓW I KONFENCJI

 

Wśród uczestników I Ogólnopolskiej Konferencji Sekcji Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychologicznego poświęconej Poradniom Psycholgiczno-Pedagogicznym została przeprowadzona ankieta.

 

Prezentujemy  podsumowanie wyników ankiety przeprowadzonej w dniu 29 maja 2017 na konferencji „Psychoterapia jako działalność postdiagnostyczna w poradniach psychologiczno-pedagogicznych”

 

 

 

Ankietę wypełniło 130 uczestników tej konferencji.

 

Na pytania 1- 4 udzieliło odpowiedzi 130 osób. Uzyskano przedstawione poniżej wyniki:

 

  1. Czy uważa Pani/Pan, że w poradni psychologiczno-pedagogicznej potrzebne jest prowadzenie działalności postdiagnostycznej w formie psychoterapii?

 

    0         1         2        3        4         5         6         7      8        9     9,76 10

 

Niepotrzebne                                                                                                                     Bardzo potrzebne

 

               WYNIK OGÓLNY: 9,761538

 

  1. Czy uważa Pani/Pan, że w poradni psychologiczno-pedagogicznej

 

potrzebne jest zwiększenie liczby specjalistów zajmujących się psychoterapią?

 

    0         1         2         3         4         5         6         7         8        9    9,51     10

 

Niepotrzebne                                                                                                                      Bardzo potrzebne

 

               WYNIK OGÓLNY: 9,515385

 

 

 

  1. Czy uważa Pani/Pan, że w poradniach psychologiczno-pedagogicznych potrzebne jest utworzenie zespołów specjalistycznych zajmujących się wyłącznie psychoterapią jako działalnością postdiagnostyczną?

 

    0         1         2         3         4         5         6         7         8   8,62  9         10

 

Niepotrzebne                                                                                                                      Bardzo potrzebne

 

               WYNIK OGÓLNY: 8,623077

 

 

 

  1. Czy uważa Pani/Pan, że dla poradni psychologiczno-pedagogicznych potrzebne jest utworzenie i sformułowanie  odrębnych standardów opisujących kwalifikacje osób zajmujących się psychoterapią jako działalnością postdiagnostyczną?

 

          0         1         2         3         4         5         6         7         8      8,83 9         10

 

Niepotrzebne                                                                                                                      Bardzo potrzebne

 

               WYNIK OGÓLNY: 8,830769

 

Uwagi do pkt 1- 4:

 

23 osoby umieściły swoje uwagi do pyt 1- 4, zwracano  uwagę na znaczenie obecności psychoterapeuty szczególnie w niedużych miejscowościach, gdzie ppp często jest jednym miejscem , gdzie można otrzymać bezpłatną pomoc psychologiczną. Komentowany był brak standardów regulujących  obowiązki psychologa diagnosty / psychoterapeuty, wysoki koszt szkoleń, trudności w dostępie do superwizji.

 

Tabela 1 Graficzne przedstawienie wyników odpowiedzi na pytania 1-4

 


 

 

 

  1. Jaka jest aktualna praktyka pracy postadiagnostycznej w PPP, w której Pani/Pan pracuje?

 

            Proszę zakreślić rodzaj poradni w której Pani/Pan pracuje:

 

           * rejonowa   - 100 osób                          * specjalistyczna – 23 osoby

 

            * inne – 7 osób  w tym 4 z niepublicznych ppp

 

Na pytanie 5 ankiety odpowiedziało 72 uczestników konferencji. Z analizy wypowiedzi na to pytanie wynika, że działalność postdiagnostyczna prowadzona jest prowadzona z inwencji pracowników – w poradniach rejonowych czasem pracuje jeden psychoterapeuta, czasem kilkuosobowy zespół 3 do 5 osób prowadząc różne formy terapii: indywidualną, rodzinną, grupową, socjoterapię, zajęcia warsztatowe i psychoedukacyjne dla rodziców, psychoterapię dzieci i młodzieży często krótkoterminową ze względu na presję na przyjmowanie dużej liczby osób, z powodu także dużej ilości zgłoszeń i zapotrzebowania na terapeutyczny kontakt postdiagnostyczny. Sygnalizowane jest poczucie dyskomfortu wynikające z braku standardów, podwójności ról diagnosty i terapeuty. Wypowiedzi osób pracujących w  poradniach specjalistycznych także wskazują na negatywne konsekwencje braku standardów pracy psychoterapeuty w poradni dotyczące zakresu obowiązków, prawa do superwizji.

 

  1. Zarząd Sekcji Psychoterapii PTP (kadencji 2016-19 ) planuje organizację konferencji tematycznych dla psychoterapeutów pracujących w poradniach psychologiczno-pedagogicznych. Jaka tematyka byłaby dla Pani/Pana interesująca?

 

 

 

94 uczestników konferencji udzieliło dopowiedzi  na pytanie 6 ankiety. Analiza ilościowa odpowiedzi na to pytanie wyłoniła  najczęściej powtarzające  się tematy:

 

  1. Terapia rodzin (diagnoza rodziny, konsultacje rodzinne, systemowa terapia rodzin, rodzina w trakcie rozwodu) została wymieniona 27 razy jako interesujący temat
  2. Zagadnienia psychoterapii młodzieży i dzieci ( zaburzenia i psychopatologia okresu dorastania, depresje, zaburzenia jedzenia,  metody terapii w okresie rozwojowym, naddiagnozowanie określonych zespołów psychopatologicznych) zostały wymienione 22 razy
  3. Standardy pracy psychologa –psychoterapeuty w poradni psychologiczno-pedagogicznej ( godziny, pracy, częstotliwość spotkań, superwizja,)  26 razy
  4. Psychoterapia grupowa – 5 razy
  5. Współpraca różnych instytucji zajmujących się dzieckiem w wieku szkolnym -

 

6 razy

 

Pojawiło się także wiele ciekawych pojedynczych propozycji, które Zarząd Sekcji Psychoterapii PTP przeanalizuje i weźmie pod uwagę przygotowując kolejną konferencję w roku szkolnym 2017/18.

 

Opracowanie ankiety:

 

Iwona Kozłowska-Piwowarczyk

Bogusława Piasecka

ikona organizator

Organizator

Sekcja Psychoterapii Polskiego
Towarzystwa Psycholgicznego
ul. Stawki 5/7 00-183 Warszawa
  kontakt »

Prelegenci

certyfikowani psychoterapeuci i superwizorzy PTP, psychiatrzy, nauczyciele dyplomowani, przedstawiciele ORE i MEN
  więcej »

Zgłoszenie udziału

Zapraszamy do udziału w Konferencji. Zapisy przez stronę www trwają do dnia 26 marca 2018
  zapisz się »